KAMER 13: Pippilotta Yerna

NL:

“Please, pierce your bones into mine”

Mijn oudtante Jacoba Manders leerde mij dat ouder worden niet betekent dat je verdwijnt.
Ondanks ons leeftijdsverschil van 71 jaar voelde ze als mijn beste vriendin. Haar nalatenschap is niet materieel, maar emotioneel: tederheid, veerkracht en waarheid — een erfenis die stilletjes vormgeeft aan hoe wij verder leven.

Wat bepaalt een lang en gelukkig leven? De loterij winnen? De wereld rondreizen in een luchtballon? President van Amerika worden?

Laat me je voorstellen aan iemand die veel radicaler is: mijn oudtante, Jacoba Manders. In een land waar oud worden zo vaak voelt als verdwijnen, was Jacoba nooit onzichtbaar. Ze was niet alleen familie. Zelfs met een leeftijdsverschil van eenenzeventig jaar voelde ze als mijn beste vriendin. Tijdens mijn tijd met haar — momenten waarop ik bijna kon voelen hoe haar broze botten in de mijne prikten — herontdekte ik mijn rol als ondersteuner, als iemand die getuige is. Ik begon het gewicht te begrijpen van elk vluchtig moment, elke fragiele ademhaling, wanneer het leven zijn einde nadert. Er ontstonden beelden die zowel haar geschiedenis als de schaduw van mijn toekomst dragen, een manier om vorm te geven aan het afscheid nog voordat het ooit wordt uitgesproken.

Dit werk werd een meditatie over verbondenheid tussen generaties, over het getuige zijn, over wat het werkelijk betekent om ouder te worden en te sterven. Het gaat over stilstaan bij iemand, zelfs terwijl de tijd meedogenloos verdergaat.

Jacoba liet mij zien dat het geheim van het leven niet te vinden is in het buitengewone, maar in het onbeschaamde omarmen van wie je bent. Ze was haar tijd vooruit. Misschien zelfs de onze.

Ze laat het meest kostbare erfgoed achter dat ik ken, niet in objecten, maar in emoties:
tederheid, veerkracht, waarheid. Een geschenk dat stilletjes door generaties beweegt, onzichtbaar maar diep voelbaar. Jacoba’s erfenis is er een van emotionele kennis — een nalatenschap die niet vervaagt, maar blijft leiden in de manier waarop wij verder leven.

Meer informatie: Pippilotta Yerna 

 

EN:

“Please, pierce your bones into mine”

My great-aunt Jacoba Manders taught me that aging is not disappearing.

Despite our 71-year gap, she felt like my best friend. Her legacy is not material, but emotional: tenderness, resilience, and truth, an inheritance that quietly shapes how we live on.

What defines a long and happy life? Winning the lottery? Traveling the world in a hot-air balloon? Becoming the president of America?

Let me introduce you to someone far more radical: my great-aunt, Jacoba Manders. In a country where growing old so often feels like disappearing, Jacoba was never invisible. She was not just family. Even with an age difference of seventy-one years, she felt like my best friend. Through my time with her, moments when I could almost feel her brittle bones piercing into mine. I rediscovered my role as a supporter, as someone who bears witness. I began to understand the weight of each fleeting moment, each fragile breath, as life nears its end. Images formed that hold both her history and the shadow of my future, a way to give shape to goodbye before it is ever spoken.

This work became a meditation on connection across generations, on the act of witnessing, on what it truly means to age and to die. It is about standing still with someone, even as time moves relentlessly on.

Jacoba showed me that the secret to life is not found in the extraordinary but in the unapologetic embrace of who you are. She was ahead of her time. Perhaps even ahead of ours.

She leaves the most precious heritage I know, not in objects, but in emotions:

tenderness, resilience, truth. A gift that moves quietly through generations, unseen yet deeply felt. Jacoba’s inheritance is one of emotional knowledge, a legacy that does not fade but continues to guide the way we live on.

 

More information: Pippilotta Yerna 

 

Ook exposeren in Kamer 13? Stuur een e-mail aan Sarah laven.